دايي جان ناپلئون تنها يك داستان دلنشين و يا يك سريال خوش ساخت نيست !
دايي جان ناپلئون ، حكايت اجتماع عقب مانده ي ما ايرانيان است.
جامعه اي كه سانفرانسيسكو رفتن - كه اوج رومانتيسم انساني و قله ي عشق ورزي و نزديكي و صميميت روان شناختي و بيولوژيك است - را " خاك تو سري كردن " بر مي شمارد !!
در دايي جان ناپلئون ، ويژگي هاي روان شناختي و جامعه شناختي ما ايرانيان ، همانند داستان " علويه خانم " صادق هدايت ، با صراحت و صداقتي كم مانند بيان شده است.
اما در همين حال ، دايي جان ناپلئون سريالي فرح بخش نيز هست.
و البته فرصتي بي نظير براي يك سري از هنرپيشگان تئاتر و تلويزيون و سينماي اين سرزمين سرگردان كه يك بار براي هميشه نام و ياد و هنرشان ماندگار و جاودان شود.هنرمنداني چون : " پروين سليماني ( مادر ناموس پرور ! آسپيران )" ، " اسماعيل داورفر ( دوستعلي خره ) " ، " محمد ورشوچي ( آسپيران غياث آبادي ) " ، " پروين ملكوتي ( عزيز السلطنه ) " و " غلامحسن نقشينه ( دايي جان ) " و " هنرپيشگان نقش هاي " قمر " ، " اختر خانوم جون " ، " اصغر ديزل " و " شير علي قصاب " و .... كه متاسفانه اكنون نام شان در خاطرم نيست.
آري ، اين عزيزان برخلاف هنرمنداني چون پرويز فني زاده ( همه ي آثارش ) ، پرويز صياد ( صمد آقا ) ، نصرت كريمي ( محلل ، تخت خواب سه نفره ، .... ) و جهانگير فروهر ( دكتر فوق تخصص فيلم سوته دلان ) و سعيد كنگراني ( در امتداد شب ) شانس و فرصتي دوباره براي ماندگار و جاودان شدن نمي يافتند.
آيا تا به حال به اين نكته انديشيده ايد كه بازي اسماعيل داورفر در نقش دوستعلي خره ، اگر قوي تر از پرويز صياد نباشد ، به هيچ وجه ضعيف تر از آن هم نيست ؟!؟
يا تا كنون به اين واقعيت انديشيده ايد كه بازي پروين سليماني در اين سريال از ماندگارترين نقش آفريني هاي زنان هنرپيشه در تاريخ سينماي ايران - به ويژه در ژانر كمدي و طنز - بوده است ؟!؟
دايي جان ناپلئون را ذهن طناز " ايرج پزشك زاد " نازنين آفريد و استادي و توانمندي و جسارت " ناصر تقوايي " نكته سنج ، ماندگار كرد.
اجتماع ما ايرانيان هنوز كه هنوز هست ، دايي جان ناپلئوني است و شايد همواره هم دايي جان ناپلئوني بماند !
آري ، شايد همآغوشي و عشق ورزي همواره " خاك تو سري " باقي بماند !!!
نوشته شده در Thu 11 Oct 2007ساعت 1:28 توسط دکتر بهنام اوحدی ( ایران بد )
|
